Metoda oceny kondycji drzew z
uwzględnieniem bezpieczeństwa i
uszkodzeń mechanicznych
Środowisko miejskie nie sprzyja prawidłowemu rozwojowi drzew. Zanieczyszczenie powietrza i gleby, brak miejsca dla kształtowania się korzeni i prawidłowej korony wywołuje reakcję stresową, wskutek której drzewa stają się bardziej podatne na choroby i atak szkodników, gorzej się rozwijają, są mniej żywo= tne. Badając stan zdrowotny, stosuje się różne metody. W niniejszej pracy podjęto próbę opracowania metody oceny kondycji zdrowotnej drzew, która ma być elementem składowym wyceny drzew na terenach zurbanizowanych. W pracy przyjęto założenie, że ocena s= tanu zdrowotnego drzewa powinna obejmować określenie jego żywotności jako dynamicznej zdolności wzrostu i reprodukcji w granicach sił witalnych oraz ocenę wad obniżających właściwości mechaniczne drewna. Metoda uwzględnia prawidłowy dobór cech (kryteriów), które mają podlegać ocenianiu oraz zawiera właściwie skonstruowane i opisane dla poszczególnych cech kategorie. Zaproponowano ocenę stanu zdrowotnego drzewa w trzech etapach. Przyjęto, że w skł= ;ad oceny drzewa powinno wchodzić oszacowanie stopnia jego uszkodzenia, ocenę zagrożenia bezpieczeństwa (związanego z ryzykiem złamania i wywrócenia się drzewa) oraz ocenę kondycji. Ponadto proces oceny powinien uwzględniać fazy choroby/witalności drzewa, począwszy od fazy = alarmu w której drzewo poddane jest czynnikom stresowym (ew. uszkodzeniom), przez fazę osłabienia i walki o przetrwanie, po fazę rezygnacji (ew. wtórne procesy chorobowe) prowadzącej= do obumarcia drzewa. W zaproponowanej metodzie starano się maksymalnie og= raniczyć arbitralny sposób przyznawania punktów. Stopień nasilenia większości cech, zwłaszcza wysoko punktowanych, ocenia si= 81; w skali procentowej w stosunku do całkowitej wielkości ocenianego elementu drzewa.